คนนึง…นอนร้องไห้เพราะไม่มีเงินเรียนต่อ
อีกคน...นอนร้องไห้
เพราะแม่ไม่ยอมถอยป้ายแดงให้
คนนึง...บ่นลงเฟสฝนตกอะไรตอนนี้ว่าจะไปช็อปปิ้ง หมดอารมณ์
อีกคน...ขายของตลาดนัด
วิ่งเก็บของทั้งน้ำตา ลงทุนซื้อของมา
ยังขายไม่ได้ทุนเลย
คนนึง...โพสต์ด่าร้านอาหารที่รสชาติไม่ถูกปาก ถูกใจ
อีกคน...ไม่มีแม้กระทั่ง
เงินจะซื้อมาม่าห่อละหกบาทกิน
คนนึง...หงุดหงิดที่เน็ตช้า
ดูซีรี่ย์สดุด ไม่พอใจ
อีกคน...จ่ายค่าเน็ตรายวัน
ไม่มีตังค์มากพอจะจ่ายรายเดือน
คนนึง...ทะเลาะกับแฟนที่มารับสาย
อีกคน...ทั้งชีวิต ไม่มีใครมารับเลยสักครั้ง
คนนึง...ไม่เคยรักใคร “นอกจากตัวเอง”
อีกคน...ไม่มีใครให้รักเลย
คนนึง...ตะคอกพ่อแม่ทุกวันที่มาเจ้ากี้เจ้าการมากมาย
อีกคน...อยากเห็นหน้าแม่สักครั้ง
ก็ทำได้แค่ดูรูปถ่ายที่ยายทิ้งไว้ให้
คนนึง...ไม่เคยกลับมากินข้าวบ้านที่แม่เตรียมไว้
อีกคน...ตั้งแต่เกิดมา
ก็เห็นแม่แค่ในรูปที่มีกระถางธูปปักอยู่
หลายคนไม่พอใจ
สิ่งที่ตัวเองมีอยู่ และไม่รู้ว่า “มีค่า”
ในขณะที่หลายคนกำลัง “อยากมีชีวิตแบบเรา”
นี่แหละ.. “คน”........................
ไม่มีความคิดเห็น:
แสดงความคิดเห็น