อย่าพึ่งคิดว่าเรา สำคัญ ถึงขั้น องค์กรที่ทำงาน จะขาดเราไม่ได้

 

อย่าพึ่งคิดว่าเรา สำคัญ ถึงขั้น

องค์กรที่ทำงาน จะขาดเราไม่ได้

วันนี้เราทำงานจนป่วย หรือแก่จนทำงานไม่ไหว

มันง่ายมาก เขาก็แค่ หาคนใหม่มาทำแทนเรา

ไม่มีคำว่าบุญคุณฝ่ายเดียวจริงๆหรอก

เพราะเขาจ้างเราด้วยเงิน

ส่วนเรา ก็ใช้แรงกายแลกกับมันมา

ถ้าเราเหนื่อยมากๆ เครียดมากๆ

วันไหนญาติที่บ้านป่วย

หรือวันไหนอยากออกไปเที่ยวในที่ ที่อยากไปบ้าง

ก็ลาเถอะ งานมันไม่ได้สำคัญที่สุดหรอก

เพราะที่ทำงานขาดเราได้เสมอ

แต่ที่หนึ่ง ที่ขาดเราไม่ได้เลย ก็คือ คนที่รออยู่ที่บ้าน

รักงานได้ แต่ต้องรักตัวเองให้มากกว่างานเสมอ .