#พลังงานมหาศาลที่ได้มาจากคำดูถูก
ใครเคยถูกดูถูกในช่วง “วัยเรียน” “วัยทำงาน” กันบ้าง ผมคิดว่าทุกคนแหละ ผ่านประสบการณ์เรื่องนี้มา คำดูถูกหรือปรามาส มันเป็นพลังมหาศาลเลยนะ ที่จะทำให้เรา “พัฒนา”และ “ประสบความสำเร็จ” มันเป็นพลังงานลบ ที่อาจส่งแรงบวกให้แก่ชีวิตคุณ ด้วยการ “เอาชนะ”คำสบประมาทนั้น
ผมจำเป็นต้องเล่าประสบการณ์ผม เพราะเข้าใจมันได้ดีที่สุด
มันเกิดขึ้นในช่วง “เรียน” และ “เล่นกีฬา”.. ช่วงเรียนไม่เล่า..เอาช่วงกีฬาละกัน
ครั้งหนึ่งผมเข้าไปร่วมกลุ่มกีฬากลุ่มหนึ่งของสถาบันอุดมศึกษา และอยู่ในกลุ่มกีฬาที่จำเป็นจะต้องเข้าร่วมแข่งขันกรีฑาในระดับอุดมศึกษากับสถาบันอื่น ในตอนนั้นผมขอเลือก “กรีฑา” เพราะสมัยอยู่โรงเรียนมัธยม นอกจากฟุตบอล ก็จะมีกรีฑาประเภทลาน ก็คือ “กระโดดไกล” ที่เคยฝึกซ้อมมาบ้าง
ผมก็ไปขอคัด “กระโดดไกล” แต่ด้วยความบึกถึกทึนของผมจากการเล่นฟุตบอล เขาตัดสินผมจากภาพลักษณ์ตั้งแต่ยังไม่ได้เทสระยะ บอกผมว่า “มรึงล่ำไป” ซึ่งเพื่อนๆที่มาคัดประเภทกระโดดไกล เขย่งก้าวกระโดด สูงชะลูดก้นปอด เหมือนนายแบบ .. “มรึงต้องไปคัดมวยถึงจะเหมาะ” มีคำพูดหนึ่งลอยออกมาจากปากรุ่นพี่อีกคนที่นั่งดู ผมสัมผัสได้ถึงกำแพงกีดกั้น โดยเรื่องรูปร่าง ผมสูง 175 รูปร่างประมาณพี่บัวขาว ป.ประมุข แต่กล้ามไม่ใหญ่ขนาดนั้น บูลลี่จัดๆ แต่เขาก็ให้เทสระยะด้วยการยืนกระโดดไกล ปรากฏว่า ผมเทสได้พอๆกับเพื่อนๆ ที่มาพร้อมกัน แต่คนไม่ถูกเลือก จึงกลายเป็นลูกส้มต่างไซส์ ที่ถูกคัดออก .. ในใจผมบ่นขึ้นมาว่า (มาตรฐานๆๆๆอยู่ไหนจารย์)
บังเอิญมีกรีฑาประเภทลาน อีกที่ยังหาคนอยู่ ก็คือ ทุ่มน้ำหนัก กับพุ่งแหลน พี่อีกกลุ่มกำลังหาคน ผมเลยเลือกพุ่งแหลน เพราะดูมันเท่กว่านิดนึง ถามว่าเคยพุ่งแหลนไหม แม้แต่แทงปลาก็ยังไม่เคย นับหนึ่งกับกีฬาประเภทนี้ครั้งแรกในชีวิต ไอ้เรามันนักกีฬาชอบใช้เท้า มาเจอใช้มือนี่มันยังไงอยู่
ซ้อมมาได้ประมาณ 1 ปี การพุ่งแหลนของผมไร้ซึ่งพัฒนาการ เพราะใจมันไม่อยู่ มันเป็นกีฬาที่ใช้กล้ามเนื้อและเทคนิค การฝึกซ้อมเต็มไปด้วยความปวดร้าว
มีอยู่วันหนึ่ง ผมซ้อมพุ่งแหลนเสร็จ เดินผ่านบ่อทราย เลยตัดสินใจ บอกรุ่นพี่ที่เดินไปด้วยกัน ว่าพี่ครับ พออยากทำอะไรให้ดู ขอให้พี่ดูให้ผมหน่อยได้ไหม รุ่นพี่ผมคนนี้ ปากจัดมาก บูลลี่เรื่องการฝึกซ้อมพุ่งแหลนของผมตลอดทั้งปี แต่ในใจลึกๆแกเป็นคนดีมีน้ำใจ “มรึงจะทำอะไรมรึงก็ทำ” สิ้นเสียงรุ่นพี่พูด ผมไปบริเวณช่องวิ่งของสนามกระโดดไกล แล้วใส่เกียร์สุนัข หลับหูหลับตากระโดด เทคตัวจากแป้นเทค (ฟาว์เต็มๆ) ล้มไม่เป็นท่า ทรายเต็มหัว เต็มตัวไปหมด..
“ไอ่ เชรี่ยยยย” คือสิ่งที่ผมจำได้อย่างแม่นยำ ว่าคือเสียงของรุ่นพี่ร่างยักษ์ของผม ในมื้อเย็นวันนั้น ผมเห็นกลุ่มรุ่นพี่กรีฑาพูดคุยกัน หันมองมาทางผม..
ใน 2-3 วันต่อมา ในการเทสระยะ กระโดดไกล พี่ยักษ์ของผม ดึงตัวผมไปเทสด้วย ปรากฏว่า ผมเอาชนะ เพื่อนผมทุกคน ที่ฝึกซ้อมมาแรมปี ใครจะคิดว่า มือใหม่พุ่งแหลน หางแหลนตีหัวดังเปรี๊ยะ ทุกวัน มันจะเอาชนะเขาได้
ผมเป็นมือวางอันดับ 2 เข้าแข่งกับรุ่นพี่อีกคนที่ระยะดีกว่า
แต่มันไม่ง่ายอย่างที่คิด..ปีนั้นการแข่งขันระดับอุดมศึกษา ผมจบอันดับสุดท้าย......
งานบูลลี่ หลังจากนั้น ถลาโถมขึ้นมาอย่างหนัก... “เฮ้ยเพื่อน โดดได้ที่โหล่ กรูก็โดดได้” “เฮ้ย น้อง โดดได้ไกลเท่านี้ต้องไปแข่งกับเด็กมัธยมก่อน..” ซึ่งผมรู้ตัวเองว่า ผลลัพธ์เป็นแบบนี้ เนื่องจากผลขาดเทคนิคสำคัญ ของกีฬาประเภทกระโดดไกล
ผมแค้นมาก..... เชื่อไหมครับนับตั้งแต่วันนั้นเป็นต้นมา 1 ปีเต็มๆ ผมจดไว้ในสมุดบันทึกส่วนตัวว่า “นับแต่วันนี้กรูจะต้องเอาชนะ..กุแค้นจริงๆ”
ผมซ้อมหนักจริงๆ ทั้งแหลน และกระโดดไกล รวมเขย่งก้าวกระโดดไปอีก..
เล่นเวทหนัก คอร์สหนัก.. ดูแลตัวเองหนัก.. อยู่กับความแค้น.. เชื่อไหมครับ... พอตื่นเช้าขึ้นมา ความกระตือรือร้นอันเกิดจากความแค้น นี่มันสูงจริงๆ...พลังล้นเปี่ยม
ในปีต่อมา.. ผมต้องลงเล่น ทั้งพุ่งแหลน กระโดดไกล เขย่งก้าวกระโดด คนเดียวลง 3 ประเภท เพราะผลของการคัดเลือกนักกีฬาของสถาบัน ผมได้สถิติ ที่ 1 ทั้ง 3 ประเภท
วันแข่งผมมีโอกาสพุ่งแหลน ได้แค่ครั้งเดียว จากทั้งหมด 6 ครั้ง... ถ้าฟาวล์คือจบ ... ผมหลับหูหลับตาพุ่ง ได้เหรียญเงิน .. ผมคว้าเหรียญเงิน ทั้งกระโดดไกล กับเขย่งก้าวกระโดด...
ไม่ได้เหรียญทอง .. เพราะคู่แข่งเขาเก่งจริงๆ อีกอย่างเขาเล่นประเภทเดียว...
ที่เล่ามาอยากจะบอกว่า พลังของคำดูถูก มันล้นเปี่ยมจริงๆ มันสามารถปรับมาเป็น พลังงานสำหรับพัฒนาตัวเองได้สูงมาก ถ้าเราเปลี่ยนได้... แต่ถ้าเปลี่ยนไม่ได้..เราไม่มีโอกาสได้ตอกหน้ากลับไปยังบุคคลเหล่านั้นได้เลยครับ
cr.
ไม่มีความคิดเห็น:
แสดงความคิดเห็น